Ruhumuz çoktan bedenimizden ayrıldı.
Her sokakta gece lambaları yanar umut gibi karartıyı alır.. Lambası olmayan bir sokağın içinde gömülmekten başka şansım yok ne uzakta yanan bir gece lambası nede hava aydınlanmaya başladığında güneşin içeriye vurduğu ışık… O sokakta çırpınıp durmaktan yoruldum çocukluğu, gençliğimi yaşayamamaktan sıkıldım. Lambalar uzak.. Güneş dahada uzak. Gözümden akan her bir damla “neden?” diye soruyor ama verecek tekbir cevabım yok. Olmayacakta. O sokakta kurduğum hayallerden başka ışık yok.. Umut ise tükenmiş durumda.
